RSS
środa, 18 lutego 2009
Korsyka

Korsyka jest pod względem geograficznym najbardziej zróżnicowaną wyspą Morza Śródziemnego. Jej powierzchnia liczy 8720 m2. Pod wieloma względami przypomina miniaturę kontynentu, gdzie znaleźć można 1000-kilometrowe wybrzeże, granitowe góry o szczytach pokrytych śniegiem aż do lipca, olbrzymi park narodowy, moczary ciągnące się wzdłuż wschodniego wybrzeża, pustynię Agriates, leżącą na północnym zachodzie oraz obszar typowo kontynentalny w centrum wyspy.
Od XI do XIII w. Korsyka znajdowała się pod rządami arcybiskupstwa Pizy. Na wyspie powstały wtedy liczne romańskie kościoły zaprojektowane przez sprowadzonych tu toskańskich architektów.

W 1284 r. spór o zwierzchnictwo nad wyspą wygrał handlowy konkurent Pizy – Genua, której autorytet został z kolei wystawiony na próbę siły przez Aragonię. W połowie XV w. sprawujący tu rządy Genueńczycy, nie mogąc opanować anarchii i odeprzeć najazdów muzułmanów, przekazali władzę na wyspie silnemu, posiadającemu własną armię Oficjum św. Jerzego. W celu zapobiegania dalszym najazdom mieszkańców Afryki Północnej  na Korsykę, zbudowano wzdłuż wybrzeża rozległy system obronny z wieżami strażniczymi i cytadelami, który miał zarówno ostrzegać, jak i chronić przed ewentualnym niebezpieczeństwem. Korsykanie nieustannie dążyli do odzyskania autonomii. W 1755 r. po trwającej z przerwami 25 lat walce z rządami Genueńczyków, Korsykanie wywalczyli sobie niepodległość. Gdy ich przywódcą był Pascal Paoli (1725 – 1807) zwołano Zgromadzenie Narodowe, które opracowało i uchwaliło najbardziej demokratyczną konstytucję w ówczesnej Europie. Stolicą Korsyki zostało leżące w głębi wyspy miasto Corte. Ustanowiono system prawny, który miał zastąpić obowiązujące tu od wieków prawo vendetty, a także opracowany został system nauczania i powstał uniwersytet. Niestety wyspa odzyskała niepodległość na krótko. W 1768 r. Genua, która utraciła kontrolę nad Korsyką, przekazała zwierzchnictwo swemu sprzymierzeńcowi, królowi Francji Ludwikowi XV. Rok później jego oddziały rozgromiły armię Paoliego. Od tamtej pory do dziś zwierzchnictwo nad wyspą sprawuje Francja. W latach 1794 – 1796 Korsyka znalazła się pod panowaniem angielskim, a w latach 1940 – 1943 dostała się pod okupację niemiecką i włoską.

13:30, francjawakacje
Link Dodaj komentarz »
wtorek, 16 grudnia 2008
Autostrada Słońca

Autostrada Słońca (fr. Autoroute du Soleil) - ciąg autostrad we Francji oznakowanych jako:

  • autostrada A6a
  • autostrada A6b
  • autostrada A6
  • autostrada A7

Stanowi autostradowe połączenie stolicy kraju, Paryża z Lazurowym Wybrzeżem i jest jedną z najbardziej obciążonych ruchem dróg we Francji, zwłaszcza w letnim okresie urlopowym.

Z przebiegiem Autostrady Słońca pokrywają się szlaki tras europejskich:

  • E05 (Paryż - Wissous)
  • E15 (Paryż - Orange)
  • E21
  • E50 (Paryż - Wissous)
  • E80 (węzeł A7/A54 - węzeł A7/A8)
  • E712 (węzeł A7/A54 - Marsylia)
  • E714 (Orange - Marsylia).
14:39, francjawakacje
Link Dodaj komentarz »
wtorek, 28 października 2008
Łuk Triumfalny

Łuk Triumfalny (fr. L'Arc de Triomphe) - pomnik stojący na placu Charles'a de Gaulle'a w 8. Dzielnicy (dawniej Plac Gwiazdy, Place de l'Etoile) w Paryżu, na zachodnim skraju Pól Elizejskich (Avenue des Champs-Élysées). Jest to ważny element architektury Paryża, stanowiący zakończenie perspektywy Pól Elizejskich.

Jest to budowla empirowa w formie jednoarkadowego rzymskiego łuku triumfalnego. Wysokość: 49,4 m
Szerokość: 44,8 m

Na łuku znajdują się 4 znaczne reliefy:

  • Marsylianka (inna nazwa Wymarsz ochotników w 1792, François Rude 1833-1835)
  • Triumf Napoleona (Jean-Pierre Cortot)
  • Obrona Francji przed koalicją 1814 (Antoine Etex)
  • Pokój (la Paix, Antoine Etex)

Fryz obiegający Łuk Triumfalny przedstawia wymarsz i powrót w chwale armii francuskiej. Przedstawiono także w mniejszej formie sceny z wielu znanych bitew.

Pod Łukiem znajduje się Grób Nieznanego Żołnierza, którego Płomień Pamięci (fr. – Flamme du Souvenir)[1] jest symbolicznie rozpalany każdego wieczora oraz niewielkie muzeum poświęcone historii tego obiektu.

13:51, francjawakacje
Link Dodaj komentarz »
środa, 13 sierpnia 2008
Dijon
Stolica Burgundii (240 tys. mieszkańców) jest bardzo urokliwym miejscem nie tylko ze względu na liczne pamiątki z czasów świetności księstwa, ale również bujne życie kulturalne i akademickie. Na południe od miasta zaczyna się słynny szlak winny, dlatego Dijon doskonale nadaje się na rozpoczęcie podróży po regionie.

Liczne knajpki i restauracje pozwolą poznać smak burgundzkiej kuchni, nie wyłączając słynnej dijońskiej musztardy i miejscowych pierników. Miłośnicy architektury i sztuki nie będą zawiedzeni: stare uliczki z wiekowymi domami, niezliczone muzea i kilka kościołów zachwycą nawet koneserów.

Już w czasach rzymskich na terenie dzisiejszego miasta istniało castrum o nazwie Divio, szybko się rozwijające dzięki położeniu na szlaku handlowym Lyon–Moguncja.

We wczesnym średniowieczu Dijon było, obok Cluny, ważnym ośrodkiem reformy w Kościele katolickim. Ale szczyt jego rozwoju przypadł dopiero na czasy panowania w Burgundii rodu Walezjuszy.

W drugiej połowie XIV w. książę Filip Śmiały uczynił z Dijon ważny ośrodek polityczny i kulturalny, chociaż podobno w ciągu całego swojego życia spędził w mieście tylko tydzień, zajmując się ważniejszymi wówczas prowincjami – Niderlandami.

Jego następcy, zaliczani do najbogatszych książąt w Europie, również nie żałowali wydatków na kulturę, dzięki czemu Dijon słynęło jako ważne centrum sztuki europejskiej. Aż do rewolucji miasto należało do głównych ośrodków Burgundii, było siedzibą gubernatora, ale oficjalny status stolicy prowincji uzyskało dopiero w 1972 r.
15:24, francjawakacje
Link Komentarze (1) »
czwartek, 05 czerwca 2008
Wersal
To duże miasto (Versailles; 26 km2, 86 tys. mieszkańców) leży 16 km na południowy zachód od stolicy. Château de Versailles niejako wybiega turyście naprzeciw, bowiem jeszcze na długo przed wejściem na jego teren droga biegnie między skrzydłami towarzyszących mu zabudowań o architekturze nawiązującej do XVII-wiecznego splendoru miejscowości (Francuzi budowlę określają mianem château, co jednak w tym wypadku nie oznacza zamku, lecz właśnie rezydencję).

W początkach XVII w. znajdował się tu zameczek myśliwski Ludwika XIII, wystawiony w 1624 r. i skromnie rozbudowywany do 1640 r. W 1661 r. Ludwik XIV postanowił wznieść tu okazałą rezydencję królewską, skutkiem czego od 1678 r. Wersal faktycznie pełnił funkcję stolicy kraju. Zanim jednak do tego doszło, podjęto prace budowlane o zakresie największym w ówczesnej Europie, którymi kierowali Louis Le Vau i Jules Hardouin-Mansart. Zdarzało się, że pracowało tu jednocześnie aż 36 tys. osób (i 6 tys. koni). Założenie artystyczne, projekt i częściowo realizacja wystroju wnętrza to dzieło Charlesa Le Bruna, a słynny projektant królewskich ogrodów – André Le Nôtre wspiął się w Wersalu na szczyty swoich możliwości.

Najpierw wokół starego budynku powstały dwa skrzydła i pawilony zbudowane przez Le Vau, które utworzyły pierwszy, wydłużony dziedziniec. Jego przylegającą do starego pałacu część wyłożono marmurowymi płytami. Po 1678 r. Mansart dodał dwa ogromne skrzydła boczne i stworzył najbardziej reprezentacyjną część pałacu – Galerię Zwierciadlaną, a także wiele realizacji w parku, m.in. pałacyk Grand Trianon.
10:20, francjawakacje
Link Dodaj komentarz »
piątek, 18 kwietnia 2008
Lille
Lille, położone na północy Francji, przy granicy z Belgią, jest głownym ośrodkiem wielkiej aglomeracji miejskiej, liczącej około 1,1 mln mieszkańców. To dynamicznie rozwijające się miasto wiele zawdzięcza linii superszybkich pociągów TGV. Dzięki połączeniu z Paryżem, Brukselą i Londynem udało mu się wyrwać z gospodarczego marazmu, jaki nastąpił po upadku górnictwa węglowego. Dziś jest to jeden z ważniejszych we Francji ośrodków zaawansowanych technologii.

Stara część miasta z monumentalną architekturą barokową oraz znakomitymi muzeami, przede wszystkim wspaniałą kolekcją Muzeum Sztuk Pięknych, jest bardzo atrakcyjna dla turystów. Niegdyś zaniedbane i ponure, dziś odnowione centrum tętni życiem prawie całą dobę, kusząc dziesiątkami restauracji i knajpek.

Dzieje miasta, w przeciwieństwie do większości innych największych metropolii Francji, nie sięgają czasów antycznych.

Pierwsza osada powstała w XI w., a na początku następnego stulecia otrzymała prawa miejskie. Lille szybko stało się ważnym ośrodkiem handlu i sukiennictwa, a przede wszystkim stolicą średniowiecznej Flandrii.

Miasto zdobył w 1297 r. król Filip IV Piękny, ale jego następcy w drugiej połowie XIV w. musieli je zwrócić hrabiemu Flandrii.

W kolejnych wiekach dzieliło losy całego regionu, przechodząc kolejno pod władzę książąt burgundzkich, austriackich Habsburgów oraz Hiszpanii.

Do Francji Lille przyłączył w 1667 r. Król Słońce Ludwik XIV. Wkrótce miasto otoczyły potężne fortyfikacje wybudowane przez Vaubana. Nie były one jednak przeszkodą dla wojsk austriackich i angielskich, które zdobyły miasto w 1708 r. Dopiero zawarty pięć lat później pokój w Utrechcie ostatecznie usankcjonował francuską władzę w Lille. Kolejne, tym razem bezskuteczne oblężenie, przyniósł rok 1792, kiedy miasto otoczyła interweniująca w objętej rewolucją Francji armia austriacka.

W czasach napoleońskich Lille zyskało status stolicy departamentu Nord, a wkrótce, w wyniku szybkiego rozwoju przemysłu tekstylnego, metalowego i chemicznego oraz dzięki licznym kopalniom węgla w okolicy stało się jednym z najważniejszych ośrodków przemysłowych kraju. Nastąpił gwałtowny napływ ludności, wtedy też w regionie masowo osiedlali się Polacy – do dziś w departamencie Nord jest największy we Francji odsetek osób pochodzenia polskiego, działają też polskie stowarzyszenia.

W XX w. znaczne zniszczenia przyniosły obie wojny światowe. Po 1945 r. przyszedł kryzys gospodarczy związany z upadkiem kopalń węgla i hut, który udało się przezwyciężyć, stawiając na rozwój nowoczesnych technologii oraz turystykę.

Centrum starannie odremontowano, a Lille stało się dynamicznym ośrodkiem kulturalnym, czego ukoronowaniem było przyznanie mu w 2004 r. miana Europejskiej Stolicy Kulturalnej.
19:15, francjawakacje
Link Dodaj komentarz »
wtorek, 08 kwietnia 2008
Francja
Francja to kraj doskonały pod względem turystycznym niemal w każdym calu. Najlepiej świadczą o tym statystyki - każdego roku przybywa do niej ok. 77 mln turystów z całego świata, co znaczy że jest najchętniej odwiedzanym miejscem na świecie. Trudno się temu dziwić, skoro Francja zawsze odgrywała znaczącą rolę w dziejach światowej historii i kultury. Można by rzec, że w znacznym stopniu swoją atrakcyjność turystyczną zawdzięcza położeniu geograficznemu - między kanałem La Manche, Atlantykiem, Pirenejami, Morzem Śródziemnym, Alpami i Renem. Granice tego państwa obejmują mozaikę najróżniejszych regionów. Bretania i Normandia przyciągną amatorów spokoju i wiejskiej sielanki. Tam odnajdziemy chaty kryte strzechą, będziemy mogli skosztować niepowtarzalnego smaku miejscowego jabłecznika , a przede wszystkim poznać ludność autochtoniczną szczycącą się tradycją sięgającą tysięcy lat. Surowy pejzaż Bretanii, smaganej wiatrem musi nieść wspomnienie jej celtyckich korzeni. Archeologowie i miłośnicy starożytności nie będą nudzić się penetrując intrygujące pola megalitów. Sympatycy sportów zimowych z pewnością wspaniale odpoczną we francuskich Alpach, gdzie położony jest najwyższy szczyt Europy Mont Blanc (4807m n.p.m) - obowiązkowy cel wspinaczki każdego alpinisty. Lazurowe Wybrzeże oferujące setki kilometrów plaż i ciepłe morze, przyciąga swą sławą tysiące turystów spragnionych towarzystwa światowych gwiazd i polityków. Popularność tego regionu rozsławiana była przez samego Luisa de Funes'a bohatera przygód nieśmiertelnego "Żandarma z Saint Tropez" a regularnie podtrzymywana przez gwiazdy filmowe przybywające na Międzynarodowy Festiwal Filmowy do Cannes. Amatorów romantycznych zameczków i ogrodów Tureni zapraszamy do Doliny Loary, która może pochwalić się skupiskiem perełek architektury francuskiej. Słoneczne regiony południa z pewnością będą rozkoszować nasze zmysły paletą barw jaką odznacza się tamtejszy krajobraz - znajdziemy tu czerwienie, żółcie i brązy skąpane w słońcu. Urocze miasteczka Langwedocji pięknieją w oczach, mając w sąsiedztwie zielone pasma Pirenejów przy granicy z Hiszpanią. Wreszcie nie można pominąć najważniejszego miasta Francji- Paryża. Stolicy dziedzictwa kulturowego, światowej mody, unikalnej kuchni. Paryż to wspaniałe, kosmopolityczne miasto, które od setek lat przyciągało artystów, pisarzy, kompozytorów i filozofów. To tam, na Montmartre próbują rozwinąć swe skrzydła początkujący malarze, a na Sorbonie kształcą się światowi intelektualiści. Wreszcie to właśnie Paryż kojarzy się z elegancją, niepowtarzalnym klimatem i bohemą artystyczną. To Wieża Eiffla jest jednym z najczęściej fotografowanych zabytków świata. O bogactwie tego kraju można by się rozwodzić bez końca, bo wydaje się, że jest kopalnią najróżniejszych diamentów, są nimi: historyczne miasta, piękne krajobrazy, kuchnia będąca niebem dla podniebienia , znakomite wina, jak również przyjemny klimat, piękne plaże i rewelacyjne warunki do uprawiania sportów.
12:31, francjawakacje
Link Dodaj komentarz »
piątek, 14 marca 2008
Wieża Eiffla
Wieża Eiffla zbudowano w 1889 r. na potrzeby Wystawy Światowej. Wystawy Światowe organizowano wówczas co 11 lat, jednakże ta była dla Francuzów szczególna, przypadała bowiem na 100 rocznicę rewolucji Francuskiej i zburzenia Bastylii. Wieża, wówczas najwyższa budowla świata, stanowiła bramę na tereny wystawowe. Pomysłodawcą konstrukcji wieży był Gustaw Eiffel. Wieża opiera się na czterech zakrzywionych pylonach, majestatycznie wznoszących się ku wierzchołkowi, nadających całości kształt wyciągniętej ku górze piramidy. U podstawy wielkie łuki wspierają się na fundamentach, spinając pylony i formułując bramę. Wewnątrz pylonów kursują windy, umożliwiające wygodny dostęp do trzech platform widokowych na wysokości 58 m, 116 m i 273 m. Cała konstrukcja wieży składa się z ponad 18 tys. części metalowych. Po zakończeniu wystawy wieża miała zostać rozebrana, jednak Eifell u szczytu wieży stworzył małe laboratorium, w którym przeprowadzał eksperymenty z dziedziny aerodynamiki. Zbudowana u południowego krańca Pola Marsowego, w centrum Paryża, nieopodal Sekwany, pomimo krytyki stała się symbolem Paryża i Francji. Ma ponad 320 metrów wysokości.
11:36, francjawakacje
Link Dodaj komentarz »
Historia Paryża

Historyczne jądro Paryża stanowi wyspa Île de la Cité na Sekwanie, na której położony jest m.in. Palais de Justice oraz katedra Notre-Dame de Paris. Jest ona połączona z mniejszą wyspą Île Saint-Louis, gdzie znaleźć można XVII i XVIII-wieczne kamienice.

Paryż był pierwotnie osadą celtycką, głównym ośrodkiem plemienia Paryzjów (łac. Parisii), którzy zasiedlili Île de la Cité w III wieku p.n.e. W 52 r. p.n.e. przybyli tu Rzymianie. Miasto znane było wówczas pod nazwą Lutetia Parisiorum, gdzie Lutetia oznacza podmokłe miejsce. Niedługo później miasto zaczęło się rozwijać na lewym brzegu Sekwany (dzisiejsza Dzielnica Łacińska). Powoli coraz częściej używano jedynie nazwy Paris i tak zostało do dzisiaj. Przez cały okres starożytności Paryż był mało znaczącą osadą i pozostawał w cieniu takich miast jak Lyon czy Bordeaux. Rozwój miasta datuje się od XIII-XIV wieku. W XIV wieku Paryż miał około 250 tys. mieszkańców, pod koniec XVIII wieku 0,5 mln, około roku 1835 1 mln, a w roku 1900 2,9 mln.

Rzymianie władali miastem aż do 508, kiedy to Chlodwig I, król Franków, założyciel dynastii Merowingów uczynił go swoją stolicą. Najazdy Wikingów w VIII wieku zmusiły mieszkańców do postawienia fortecy. Mimo to 28 marca 845 miasto zostało złupione. Słabość karolińskich królów Francji doprowadziła do wzrostu potęgi książąt Paryża. W 987 królem Francji obrany został Hugo Kapet.

W XI wieku miasto zostało rozbudowane silnie na prawym brzegu. W XII i XIII wieku, a zwłaszcza za rządów Filipa II miasto przeżywa gwałtowny rozwój. Powstała pierwsza forteca Luwru oraz ważniejsze paryskie kościoły, w tym katedra Notre Dame. Kilka szkół na lewym brzegu zostało połączonych - tak powstał znany paryski uniwersytet Sorbona. Miasto przeżywało okres rozwoju jako ośrodek handlu oraz centrum naukowe, co zostało przerwane przez epidemię Czarnej Śmierci. Pod wpływem tej epidemii król Ludwik XIV przeniósł rezydencję królewską z Paryża do pobliskiego Wersalu.

14 lipca 1789 wybuchła rewolucja francuska, którą zapoczątkowało zdobycie paryskiego więzienia Bastylii.

W roku 1870 wojna francusko-pruska zakończyła się oblężeniem Paryża.

Pod koniec XIX wieku Paryż przeżywała okres rozkwitu zwany Belle époque. Wówczas to powstał symbol miasta - wieża Eiffla (1889).

W roku 1900 w Paryżu zorganizowano Olimpiadę, która ponownie zagościła do miasta w 1924 r.

17 października 1961 roku policja paryska dokonała masakry Algierczyków. Prawdopodobnie zginęło od 50 do 200 osób, wielu było rannych. Nikt nie został ukarany.

11:35, francjawakacje
Link Dodaj komentarz »